Taberî'ye göre ayette geçen 'vüdd' (sevgi), Allah'ın iman edip salih amel işleyen kullarına dünyada müminlerin kalplerinde bir sevgi ve muhabbet vermesidir. Bu görüşe göre kul Allah'a yöneldikçe Allah da mü'minlerin kalplerini o kula yöneltir ve onu insanlar arasında sevilir kılar. Ayrıca bazı rivayetlerde bu ayetin Abdurrahman b. Avf hakkında indiği, onun Mekke'deki dostlarından ayrılığına üzülmesi üzerine nazil olduğu nakledilmiştir.

ما أقبل عبد إلى الله إلا أقبل الله بقلوب العباد إليه وزاده من عنده

Kurtubî, âyette geçen 'muhabbet/vüdd' vaadinin, Allah'ın sevdiği kula önce göklerde Cibril ve melekler nezdinde, ardından yeryüzünde müminlerin kalplerinde sevgi ve kabul verdiğini ifade ettiğini nakleder. Âyetin kime nazil olduğu hususunda ihtilaf bulunduğunu belirterek Hz. Ali'ye ve Abdurrahman b. Avf'a nispet eden rivayetleri aktarır; ayrıca dünyada sevilen kişinin âhirette de melekler ve müminler nezdinde sevilmiş olacağı görüşünü ekler.

وإذا أبغض الله عبدا نادى جبريل إني أبغضت فلانا فينادي في السماء ثم تنزل له البغضاء في الأرض ( قال هذا حديث حسن صحيح وخرجه البخاري ومسلم بمعناه ومالك في الموطأ

İbn Kesîr'e göre 'Rahmân onlar için bir sevgi yaratacaktır' ifadesi, iman edenlere Allah'ın hem kalplerinde hem de insanlar arasında bir muhabbet ve sevgi bahşedeceği anlamına gelir; bu sevgi mü'minlerin kalplerinde ve dünyada halk arasında hasıl olur. Ayrıca amelin karşılığının bir elbise gibi kişiye giydirileceği, samimi niyetle yapılan işlerin Allah tarafından insanların kalplerinde sevgiye dönüştürüleceği belirtilmiştir. Abdurrahman b. Avf'ın hicretiyle ilgili bir rivayetin bu ayete uygulanmasının ise hatalı olduğu, çünkü sûrenin tamamının Mekkî olduğu ve hicretten sonra hiçbir ayetinin inmediği vurgulanmıştır.

وقد روى ابن جرير أثرا أن هذه الآية نزلت في هجرة عبد الرحمن بن عوف وهو خطأ فإن هذه السورة بكمالها مكية لم ينزل منها شيء بعد الهجرة ولم يصح سند ذلك والله أعلم

Beydâvî, 'Rahman onlar için bir sevgi yaratacaktır' ifadesini, kalplerde herhangi bir sebep aranmaksızın kendiliğinden oluşan bir muhabbet olarak açıklar; bunu Hz. Peygamber'in Allah'ın bir kulu sevince Cebrail'e ve semâ ehline bildirmesiyle ilgili hadisiyle destekler. 'Seyeclu' ifadesindeki gelecek zaman edatı (سين), ya sûrenin Mekkî olup müminlerin o dönemde kâfirler arasında nefret gördüğünden İslam yayılınca gerçekleşecek bir vaad olmasından, ya da kıyamette amellerin arz edilip kalplerdeki kinin giderilmesi anına işaret etmesindendir. Ayrıca Kur'an'ın Peygamber'in diliyle kolaylaştırılmasının, onunla müttakileri müjdelemek ve şiddetli inatçı husumet ehlini uyarmak amacı taşıdığı belirtilir.

سيحدث لهم في القلوب مودة من غير تعرض منهم لأسبابها، وعن النبي صلى الله عليه وسلم «إذا أحب الله عبدا يقول لجبريل أحببت فلانا فأحبه فيحبه جبريل، ثم ينادي في أهل السماء إن الله قد أحب فلانا فأحبوه فيحبه أهل السماء، ثم توضع له المحبة في الأرض»