Bu müfessire göre ayet, İbrahim'in babasına putperestliğin anlamsızlığını sorduğu bir hitabı anlatır: put işitmez, zarar veya fayda veremez, sadece şekillendirilmiş bir suretten ibarettir. Buna karşılık dua edildiğinde işiten, sıkıntıya düşüldüğünde gören ve yardım eden, zarar geldiğinde onu def eden gerçek ilaha ibadet çağrısı yapılmaktadır. Metnin geri kalanı ise 'يا أبت' ifadesindeki 'ه' harfinin dilbilimsel açıklamasına ayrılmıştır.

يقول: اذكره حين قال لأبيه يقول: ما تصنع بعبادة الوثن الذي لا يسمع شيئا يقول: ولا يدفع عنك ضر شيء، إنما هو صورة مصورة لا تضر ولا تنفع.

Bu metinde Râzî, İbrahim'in putlara tapmayı reddetmesinin gerekçesini ele alır: ibadetin ancak fayda ve zarar verebilen, işleri elinde tutan bir varlığa yapılabileceğini belirtir. Ayrıca İbrahim'in delilinin asıl amacının putların taş-tahta olduğunu ispat etmek değil, 'âlemin ilahı zâtı gereği zorunlu illettir, irade ve ihtiyarla var edici değildir' diyen filozof takipçilerinin görüşünü çürütmek olduğunu aktarır. Buna göre bilgisi ve gücü olmayan, dua edenleri işitmeyip yoksulların yalvarışını görmeyen bir varlığa ibadet etmenin faydasız olduğu vurgulanır.

فمن شاء أحرقه ، ومن شاء كسره ، ومن كان كذلك كيف يتوهم العاقل كونه إلها ؟ بل المقصود أن أكثر عبدة الأصنام كانوا في زمان إبراهيم عليه السلام أتباع الفلاسفة القائلين بأن إله العالم موجب بالذات ، وليس بموجد بالمشيئة والاختيار

Kurtubî bu ayette İbrahim'in babasının adının Âzer olduğunu belirtir ve bu meselenin daha önce (Yûsuf suresinde) ele alındığını hatırlatır. 'Yâ ebeti' hitabı ile 'lime ta'budu' ifadesinin, İbrahim'in babasına putlara neden taptığını sorması anlamına geldiğini açıklar. Ayrıca bazı görüşlere göre kelamın 'وهو آزر' ifadesinde tamamlanmış olabileceğini, yani 'hatırla babasına dediği zamanı' anlamının burada bittiğini nakleder.

وهو آزر وقد تقدم ( يا أبت ) قد تقدم القول فيه في يوسف ( لم تعبد ) أي لأي شيء تعبد : يريد الأصنام

Bu müfessire göre söz konusu ifade, kişinin kavmine seslenerek kendisine tapılan şeylerin ona ne bir fayda sağlayabileceğini ne de kendisinden herhangi bir zararı savabileceğini bildirmesini anlatmaktadır. Yani putların veya tapınılan varlıkların âcizliği vurgulanmaktadır.

أي لا ينفعك ولا يدفع عنك ضررا

Beydâvî'ye göre İbrâhim'in babasına hitabı, onu doğrudan cehaletle veya sapıklıkla suçlamadan, yumuşaklık ve nezaketle yapılmış bir davettir; İbrâhim putun ne göremediğini, işitemediğini ne de fayda/zarar verebileceğini vurgulayarak babasının aklını harekete geçirmeye çalışmıştır. Metne göre akıllı bir kimsenin ibadetini ancak istiğna sahibi, yaratan, rızık veren, dirilten, öldüren, cezalandıran ve mükafatlandıran bir varlığa yöneltmesi gerekir; cansız bir taşın bu vasıflardan yoksun olması, ona tapınmanın akıl açısından reddedilir olduğunu gösterir.

دعاه إلى الهدى وبين ضلاله واحتج عليه أبلغ احتجاج وأرشقه برفق وحسن أدب، حيث لم يصرح بضلاله بل طلب العلة التي تدعوه إلى عبادة ما يستخف به العقل الصريح ويأبى الركون إليه

Zemahşerî, ateşin sıçrattığı kıvılcımların (şerer) 'köşkler gibi' (كالقصر) benzetilmesini büyüklükleri açısından açıklar; ayrıca 'cimâlet' kelimesinin hem develer hem de gemi/köprü halatları anlamına gelebileceğini, bu halatların sarılıkta, büyüklükte ve uzunlukta olmak üzere üç yönden benzetilmiş olduğunu belirtir. Ayrıca Ebu'l-Alâ'nın şiirindeki benzetmeyi eleştirerek Kur'an'daki teşbihin ondan daha kapsamlı ve üstün olduğunu vurgular.

وفي التشبيه بالجمالات وهي القلوس : تشبيه من ثلاث جهات : من جهة العظم والطول والصفرة