Bu metinde Taberî, Meryem'in İsa'yı işaret etmesi üzerine kavminin öfkelendiğini, çünkü konuşamayan bir çocukla konuşmalarını istemesinin zina suçlamasından bile daha ağır geldiğini nakleder. Ayrıca 'kitap' ve 'nübüvvet' verilmesi ifadesinin, İsa'nın anne karnında yaratılmadan önce fiilen kendisine verildiği anlamına gelmediğini, bunun Allah'ın ezelde takdir ettiği bir husus olduğunu -yani ileride kendisine kitap verileceğinin önceden takdir edildiğini- açıklar. Mücahid'in görüşüne göre ise 'nebî', kendisine vahiy indirilen fakat resul olarak gönderilmeyen kişidir.

لما أشارت لهم إلى عيسى غضبوا، وقالوا: لسخريتها بنا حين تأمرنا أن نكلم هذا الصبي أشد علينا من زناها

Bu müfessire göre, Hz. İsa'nın beşikte konuşması öncelikle annesine yönelik bir zina ithamını Allah üzerinden bertaraf etme amacı taşımaktadır; çünkü kulluğunu ilan etmesi hem kendisinin ilah olmadığını hem de dolaylı olarak annesinin masumiyetini ispatlamıştır. Ayrıca metin, İsa'nın bu konuşmasının çocukluk döneminde mi yoksa nübüvvetin ilanı anlamında mı olduğu, kendisine verilen kitabın Tevrat mı İncil mi olduğu ve bu dönemde nebi mi yoksa sadece yüksek mertebeli biri mi sayıldığı konularındaki ihtilafları aktarır. Râzî, çocukluk döneminde nübüvvet iddiasına yöneltilen itirazları (küçüklüğün nefret uyandırıcı olması, akıl kemalinin nübüvvetten önce gelmesi gerekliliği gibi) de sıralamaktadır.

أن الذي اشتدت الحاجة إليه في ذلك الوقت إنما هو نفي تهمة الزنا عن مريم عليها السلام ثم إن عيسى عليه السلام لم ينص على ذلك وإنما نص على إثبات عبودية نفسه كأنه جعل إزالة التهمة عن الله تعالى أولى من إزالة التهمة عن الأم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, İsa'nın konuşması annesi Meryem'e yöneltilen zina iftirasını reddetmek amacı taşır; Nevf el-Bikâlî'nin rivayetine göre bu suçlama yapıldığında İsa emzikte iken memeyi ağzından çekip sol yanına yaslanarak konuşmuştur. Ayrıca İkrime'nin görüşüne göre 'kitap verilmesi'nden kasıt, Allah'ın bunu takdir etmiş olmasıdır. Enes b. Mâlik'ten nakledilen bir rivayete göre ise İsa, annesinin karnındayken Tevrat'ı öğrenmiş ve iyice kavramıştır; fakat İbn Kesîr bu rivayetin senedindeki Yahyâ b. Saîd el-Attâr'ın metruk (zayıf/terk edilmiş) bir ravi olduğunu belirtir.

قال نوف البكالي لما قالوا لأمه ما قالوا كان يرتضع ثديه فنزع الثدي من فمه وأتكأ على جنبه الأيسر وقال إلى قوله الآية وقال عكرمة أي قضى أنه يؤتيني الكتاب فيما قضى

Beydâvî'ye göre Meryem, kendisine yöneltilen suçlamayı savuşturmak için İsa'yı işaret ederek onunla konuşmalarını istemiş, halk ise beşikteki bir çocuğun konuşmasının alışılmadık olduğunu belirterek şaşkınlıklarını dile getirmiştir. İsa'nın söylediği ilk söz 'إني عبد الله' olmuştur; bunun sebebi kulluğun makamların başı olması ve kendisine ilahlık yakıştıranlara karşı bir cevap teşkil etmesidir. Ayrıca 'كان' fiilinin ve 'في المهد' zarfının dil bakımından tahlili yapılarak 'صبيا' kelimesinin farklı i'rab ihtimalleri (hal, tam fiil, veya 'صار' anlamında) üzerinde durulmuştur.

قال إني عبد الله أنطقه الله تعالى به أولا لأنه أول المقامات والرد على من يزعم ربوبيته

Kurtubî'ye göre İsa'nın konuşurken ilk söylediği söz Allah'a kulluğunun ve rububiyyetin O'na ait olduğunun itirafıdır; bu, kendisi hakkında aşırılığa gidenlere bir cevaptır. Kitab'ın (İncil) ona o anda o hal içinde verildiği söylenmiş, fakat bu görüş zayıf bulunmuştur; daha sağlam görüşe göre bu ifade ezelde kendisine kitap ve nübüvvet verilmesinin hükmedilmiş olduğunu anlatır, yoksa o an kitabın indirilmiş olması gerekmez.

وهذا في غاية الضعف على ما نبينه في المسألة بعد هذا