Taberî, 'ولا تقف ما ليس لك به علم' ifadesinin yorumunda iki görüş nakleder: birincisi 'bilmediğin şeyi söyleme, görmediğini gördüm/işitmediğini işittim deme' anlamı; ikincisi ise 'insanları bilmediğin bir şeyle itham etme, onlara yalan yere yakıştırmada bulunma' anlamıdır. Taberî bu iki görüşün birbirine yakın olduğunu, çünkü bilmediğini söylemenin yalan şahitliği ve insanları haksız yere itham etmeyi de kapsadığını belirtir. Sonuçta kendisi ikinci görüşü (insanları bilmediğin şeyle itham etmeme) tercih eder, çünkü Arapların 'kafv' kelimesini bu anlamda kullanmasının daha yaygın olduğunu söyler.

وأولى الأقوال في ذلك بالصواب قول من قال: معنى ذلك: لا تقل للناس وفيهم ما لا علم لك به، فترميهم بالباطل، وتشهد عليهم بغير الحق، فذلك هو القفو. وإنما قلنا ذلك أولى الأقوال فيه بالصواب، لأن ذلك هو الغالب من استعمال العرب القفو فيه

Verilen metin parçası eksik/kesik olduğundan Zemahşerî'nin bu ayet hakkındaki görüşünü tam olarak aktarmak mümkün değildir. Metin, müfessirin kendine has 'fe in kulte' (eğer dersen) usulüyle bir soru sorarak başladığını, ancak sorunun ve cevabının içeriğinin metinde bulunmadığını göstermektedir.

فإن قلت : فما فائدة قوله :

Bu bölümde Râzî, âyetin zannî bilgiyle hüküm vermeyi yasakladığı iddiasına yönelik itirazı ele alır ve fetva, şahitlik, kıble ictihadı, telef edilen malların kıymeti, cinayet diyetleri, tedavi yöntemleri ve kesilen hayvanın müslüman tarafından kesildiğinin bilinmesi gibi on örnekte zan ile hüküm vermenin ümmetin icmasıyla cevaz bulduğunu belirtir. Bu on örnekle nizâ konusu arasındaki farkı, bunların belirli kişi ve zamanlara özgü hadiseler olup her birini nas ile tespit etmenin imkânsız olmasına, kıyasla sabit olan hükümlerin ise küllî ve sınırlı sayıda olup nas ile tespitinin mümkün olmasına bağlar. Ayrıca zannın bazen 'ilim' diye adlandırılabileceği itirazını da batıl bularak, mazun (zannedilen) ile ma'lum (bilinen) arasında ayrım bulunduğunu vurgular.

أن الحكم في الدين بمجرد الظن جائز بإجماع الأمة في صور كثيرة

Kurtubî, âyette geçen 'her biri kendisinden sorumlu tutulur' ifadesinin, fuâd (kalp), sem' (işitme) ve basar (görme) gibi organların her birinin kendi işlevine göre sorgulanacağı anlamına geldiğini belirtir. Bir diğer görüşe göre ise asıl sorulan insanın kendisidir; sem', basar ve fuâdın 'içerdiği/kapsadığı' şeylerden Allah insanı sorguya çeker, bu durumda ifade hazf edilmiş bir muzâfa (yani 'sahibi' anlamına) dayanır. Kurtubî, bu iki görüşten ilkinin delil bakımından daha güçlü (ableğ) olduğunu, çünkü bu takdirde insanın kendi organlarının onu yalanlaması söz konusu olup bunun en büyük rezillik olduğunu ifade eder.

أي يسأل كل واحد منهم عما اكتسب فالفؤاد يسأل عما افتكر فيه واعتقده والسمع والبصر عما رأى من ذلك وسمع وقيل : المعنى أن الله سبحانه وتعالى يسأل الإنسان عما حواه سمعه وبصره وفؤاده

İbn Kesîr'e göre kişi kıyamet günü kendisine verilen işitme, görme ve gönül (kalp) gibi nimetlerden hesaba çekilecektir. Bu görüşünü sağlık ve boş vakit gibi nimetlerin şükrünü eda etmede insanların çoğunun aciz kaldığına ve hakkını vermeyenin bu nimetler konusunda aldanmış (mağbûn) sayıldığına dair hadislerle desteklemektedir.

نعمتان مغبون فيهما كثير من الناس الصحة والفراغ ومعنى هذا أنهم مقصرون في شكر هاتين النعمتين لا يقومون بواجبهما ومن لا يقوم بحق ما وجب عليه فهو مغبون

Beydâvî'ye göre bu ayet, kişinin hakkında kesin bilgisi olmayan şeyin peşine düşmesini, taklit veya zan yoluyla gaybı taşlamayı yasaklar. Sem', basar ve fuâd (kalp) gibi organlar kıyamet günü sahiplerinin fiillerinden sorumlu tutulacak; bu nedenle akıl sahibi varlıklar gibi muamele görmüşlerdir. Ayrıca bu ifadede, kulun bir günaha azmetmesinden dolayı da sorumlu tutulacağına dair bir delil bulunduğu belirtilir.

وفيه دليل على أن العبد مؤاخذ بعزمه على المعصية