Taberî'ye göre bu ayet, kendilerinden sıkıntı giderildiğinde bazı insanların Allah'a şirk koşarak putlara ibadet ettiklerini ve onlara kurbanlar kestiklerini anlatmaktadır. Bu davranış, kendilerine nimeti ve ferahlığı veren asıl kudrete değil, başka bir varlığa şükür göstermek anlamına gelmektedir. Yani sıkıntıdan kurtulma nimeti Allah'tan geldiği halde, şükür ve ibadet başkasına yönlendirilmektedir.

إذا جماعة منكم يجعلون لله شريكا في عبادتهم، فيعبدون الأوثان، ويذبحون لها الذبائح شكرا لغير من أنعم عليهم بالفرج مما كانوا فيه من الضر.

Bu metin parçası çok kısa ve kopuk bir alıntı olup, Zemahşerî'nin genellikle kullandığı soru-cevap ('قلت' - dedim ki) üslubunun bir parçasını içermektedir. Metinde 'hitabın caiz olması' ile ilgili bir açıklamaya başlangıç yapıldığı görülmekte, ancak asıl içerik ve tam görüş metinde yer almamaktadır. Bu nedenle ayet hakkındaki ana görüş bu parçadan tam olarak tespit edilememektedir.

قلت : يجوز أن يكون الخطاب في قوله

Bu müfessire göre, sıkıntı giderilip haller düzelince insanlar iki gruba ayrılır: bir kısmı sıkıntı anındaki gibi yalnızca Allah'a sığınmaya devam eder, bir kısmı ise tutumunu değiştirip Allah'a ortak koşar. Râzî'ye göre bu ikinci tutum, fıtratın sıkıntı anında zaten sadece bir tek varlığa sığınılacağına şahitlik etmiş olmasından dolayı büyük bir cehalet ve sapkınlıktır.

فبين تعالى أن عند كشف الضر وسلامة الأحوال يفترقون ففريق منهم يبقى على مثل ما كان عليه عند الضر في أن لا يفزع إلا إلى الله تعالى ، وفريق منهم عند ذلك يتغيرون فيشركون بالله غيره ، وهذا جهل وضلال

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, belâ ve sıkıntının giderilip feryattan sonra yaşanan iyileşmeyi anlatır; kelamın asıl amacı, helaktan kurtulduktan sonra Allah'a şirk koşmayı hayret ve şaşkınlıkla kınamaktır. Bu anlam Kur'an'da tekrarlanan bir temadır ve Enam, Yunus gibi surelerde de geçmiştir. Zeccâc'ın görüşüne göre ise bu durum özellikle kâfir olan kimseye hastır.

فمعنى الكلام التعجيب من الإشراك بعد النجاة من الهلاك وهذا المعنى مكرر في القرآن وقد تقدم في الأنعام ويونس ويأتي في سبحان وغيرها وقال الزجاج : هذا خاص بمن كفر

İbn Kesîr, ayetteki 'lâm'ın iki farklı yorumla açıklanabileceğini belirtir: birincisi 'akıbet lâmı' (sonucu ifade eden lâm), ikincisi ise 'ta'lîl lâmı' (sebep bildiren lâm) olup bu durumda anlam 'onlara bunu takdir ettik ki nankörlük etsinler, yani Allah'ın kendilerine bahşettiği nimetleri örtüp inkâr etsinler' şeklindedir. Ardından 'fetemetteû' ifadesiyle onlara bir tehdit yöneltildiğini, bunun 'dilediğinizi yapın ve bulunduğunuz hal içinde az bir süre yararlanın' anlamına geldiğini açıklar.

قيل اللام ها هنا لام العاقبة وقيل لام التعليل بمعنى قيضنا لهم ذلك ليكفروا أي يستروا ويجحدوا نعم الله عليهم

Beydâvî'ye göre size ulaşan her nimet Allah'tandır; sıkıntı gelince yalnız O'na feryat edilir, sıkıntı kalkınca ise içinizden bir grup (kâfirler) yine O'na başkalarını ortak koşar. Bu şirk, kendilerine verilen nimeti nankörlükle karşılamak veya onun Allah'tan olduğunu inkâr etmek anlamına gelir. Ayetin sonundaki emirler ise gerçek bir izin değil, tehdit ve gözdağı içermektedir.

وما شرطية أو موصولة متضمنة معنى الشرط باعتبار الإخبار دون الحصول، فإن استقرار النعمة بهم يكون سببا للإخبار بأنها من الله لا لحصولها منه.