Taberî, ayetteki zamirin 'Rab'be döndüğünü belirtir; şeytanın gücünün, kendisine itaat edip Allah'a şirk koşan kimseler üzerinde geçerli olduğunu, iman edip Allah'a sığınanlar üzerinde ise sultanı bulunmadığını söyler. Müfessirler arasında 'يعدلون' ifadesinin anlamı konusunda ihtilaf nakleder; kimi bunun şeytanı Rabbü'l-âlemîn'e denk tutmak, kimi ise şeytanı amellerinde Allah'a ortak kılmak olduğunu söylemiştir. Taberî, Mücahid'in görüşünü -şirk koşanların şeytanı Allah'a ibadetlerinde, kesim ve yiyip-içmelerinde ortak kılmaları anlamı- Rabî'in görüşüne (şeytana ortak kılınmaları) tercih eder.

والقول الأول، أعني قول مجاهد أولى القولين في ذلك بالصواب، وذلك أن الذين يتولون الشيطان إنما يشركونه بالله في عبادتهم، وذبائحهم، ومطاعمهم، ومشاربهم، لا أنهم يشركون بالشيطان

Zemahşerî bu ifadedeki zamirin, kendisine itaat edip peşinden gidenlere göre Rablerine ait olduğunu belirtir; ancak zamirin şeytana da racî olabileceğini, bu durumda anlamın şeytanın sebep olması, aldatması ve vesvesesi yoluyla gerçekleştiği şeklinde olacağını ifade eder.

على من يتولاه ويطيعه الضمير يرجع إلى ربهم . ويجوز أن يرجع إلى الشيطان ، على معنى : بسببه وغروره ووسوسته

Râzî, ayetteki 'به' zamirinin merciine dair iki görüş nakleder: Birincisi zamirin 'Rabb'lerine' raşi olduğu, ikincisi ise şeytana raşi olup 'onun sebebiyle/yüzünden' anlamına geldiğidir. İkinci görüşe göre, kişinin küfre sürükleyen bir söz söylediğinde 'bu sözle küfre girdim' demesi gibi, burada da şeytanın kendilerini şirke sevk etmesi sebebiyle müşrik oldukları kastedilmektedir.

الضمير في قوله : ( به ) إلى ماذا يعود ؟ فيه قولان : الأول : أنه راجع إلى ربهم . والثاني : أنه راجع إلى الشيطان والمعنى بسببه

Kurtubî bu ifadeyi 'يتولاه' fiilinin 'ona itaat eder' anlamına geldiğini belirterek açıklar; 'tevellâhu' itaat etmek, 'tevellâ anhu' ise ondan yüz çevirmek anlamındadır. Zamirin kime döndüğü hususunda iki görüş nakleder: Mücahid ve Dahhak'a göre bu zamir Allah'a râcidir; Rabî' b. Enes ve Kutebî'ye göre ise şeytana râcidir. İkinci görüşe göre anlam, insanların şeytan yüzünden/onun sebebiyle Allah'a şirk koşmalarıdır.

يقال : توليته أي أطعته وتوليت عنه أي أعرضت عنه أي بالله قاله مجاهد والضحاك وقيل : يرجع به إلى الشيطان قاله الربيع بن أنس والقتبي

İbn Kesîr, bazı kıraat âlimlerinin âyetin zâhirî sırasına dayanarak istiâzenin okuyuştan sonra yapıldığını söylediklerini, bunun ibadetin bitiminde ucbdan (kendini beğenmişlikten) korunmak için olduğunu naklediyor. Hamza, Ebû Hâtim es-Sicistânî, İbn Sîrîn, İbrahim en-Nehaî ve Dâvûd b. Ali gibi isimlerin bu görüşte olduğunu belirtiyor. Ayrıca Mâlik'ten nakledilen ve istiâzenin Fâtiha'dan sonra yapılacağına dair üçüncü bir görüşü, hem önce hem sonra istiâze yapılmasını birleştiren görüşü de zikrediyor. Sonunda cumhurun görüşünün istiâzenin kıraatten önce yapılması olduğunu, bunun vesveseyi tilâvetten defetmek amacıyla olduğunu belirtiyor.

قالت طائفة من القراء وغيرهم يتعوذ بعد القراءة واعتمدوا على ظاهر سياق الآية ولدفع الإعجاب بعد فراغ العبادة

Beydâvî'ye göre 'Kur'an okuduğunda Allah'a sığın' ifadesi, okumaya başlamadan önce şeytandan Allah'a sığınılmasını emreder ve bu emir cumhura göre istihbâb (mendup) ifade eder. Ayrıca şeytanın müminler üzerinde gerçek bir hâkimiyeti veya velayeti olmadığı, onun sultasının ancak kendisine tâbi olup ona itaat eden ve bu yüzden şirke düşenler üzerinde geçerli olduğu belirtilir.

والجمهور على أنه للاستحباب. وفيه دليل على أن المصلي يستعيذ في كل ركعة لأن الحكم المترتب على شرط يتكرر بتكرره قياسا