Taberî'ye göre bu ayette geçen 'seb'ul-mesânî' (yedi tekrarlanan) tabiri Fâtiha suresini ifade eder; bu sure yedi âyettir ve her namazda tekrar tekrar okunduğu için 'mesânî' (tekrarlananlar) diye adlandırılmıştır. Bu görüş, İbn Abbas, Ali, Übey b. Ka'b, Ebu'l-Âliye, Said b. Cübeyr, Mücahid ve Katade gibi pek çok selef aliminden nakledilen rivayetlerle desteklenmektedir. Taberî ayrıca bazılarının bu tabiri 'yedi uzun sure' (seb'u't-tıvâl) olarak yorumladığını, ancak Ebu'l-Âliye ve Rebî'nin bu görüşü reddederek Fâtiha'nın uzun surelerden önce indiğini belirttiklerini aktarır.

قال: «فاتحة الكتاب سبع آيات» . قلت للربيع: إنهم يقولون: السبع الطول، فقال: «لقد أنزلت هذه وما أنزل من الطول شيء»

Bu müfessire göre 'seb'an mine'l-mesânî' ifadesindeki 'min' harfi hakkında Zeccâc'ın işaret ettiği iki yorum vardır: 'min' teb'îziyye (Kur'an'ın bir kısmı) olabilir veya sıla (zâid) olabilir. İkinci ihtimale göre mana 'sana Fatiha olan yedi ayeti verdik' şeklinde olur ve bu durumda Fatiha'nın Kur'an'ın en faziletli suresi olduğuna hem müstakil zikredilmesi hem de iki defa indirilmiş olması delalet eder. Ayrıca metin, Resûl'ün ömür boyu namazlarda bu sureyi okuyup başka bir sureyi onun yerine koymamasının, mükellefe de namazda onu okumayı ve başka ayetlerle değiştirmekten kaçınmayı gerekli kıldığını belirtir.

قال الزجاج فيها وجهان : أحدهما : أن تكون للتبعيض من القرآن أي ولقد آتيناك سبع آيات من جملة الآيات التي يثنى بها على الله تعالى وآتيناك القرآن العظيم قال ويجوز أن تكون من صلة ، والمعنى : آتيناك سبعا هي المثاني كما قال هو الفاتحة

İbn Kesîr, 'Sebü'l-Mesânî' (yedi tekrarlanan ayet) ifadesinin ne olduğu konusunda âlimler arasındaki görüş ayrılığını nakleder: bir görüşe göre bunlar Kur'an'ın yedi uzun sûresi (Bakara, Âl-i İmrân, Nisâ, Mâide, En'âm, A'râf, Yûnus), diğer görüşe göre ise Fâtiha sûresidir ve bu ikinci görüş tercih edilmektedir. Fâtiha'nın yedi ayet olduğu ve besmelenin bu yedi ayetten yedincisi sayıldığı belirtilir; Fâtiha'ya ayrıca Ümmü'l-Kitâb, Ümmü'l-Kur'ân ve el-Fâtiha isimlerinin veriliş sebepleri de açıklanır.

وقد قيل إن الفاتحة أول شيء أنزل من القرآن كما ورد في حديث رواه البيهقي في دلائل النبوة ونقله الباقلاني أحد أقوال ثلاثة

Beydâvî'ye göre 'seb'an mine'l-mesânî' ifadesinde geçen 'seb' (yedi)' Fâtiha suresinin yedi ayeti olabileceği gibi, Tıvâl (uzun sureler) olarak bilinen yedi sure, ya da Kur'an'ın yedişerli bölümleri (a'şâr) olarak da anlaşılabilir. 'Mesânî' kelimesi ise tekrarlanan okuyuş, lafız, kıssa ve öğütler anlamına gelebileceği gibi, belagat ve i'câz sebebiyle övülen ya da Allah'ın sıfat ve isimleriyle O'na yapılan senâ anlamına da gelebilir. Metin, bu kelimenin Kur'an'ın bütününe veya tüm ilahi kitaplara işaret edebileceğini de belirtir.

من المثاني بيان للسبع والمثاني من التثنية، أو الثناء فإن كل ذلك مثنى تكرر قراءته، أو ألفاظه أو قصصه ومواعظه أو مثني عليه بالبلاغة والاعجاز

Kurtubî'ye göre 'seb'an mine'l-mesânî' ifadesi öncelikle Kur'an'ın uzun yedi sûresi (es-seb'u't-tıval) olarak anlaşılır; bunlara mesânî denmesi içlerinde ibretlerin, hükümlerin ve hadlerin tekrarlanmasındandır. Ayrıca bazı âlimlere göre mesânî bütün Kur'an'ı, bazılarına göre ise Fâtiha'yı ifade eder; başka bir görüşe göre ise Kur'an'ın emir-nehiy, tebşir-inzar, mesel ve kıssalardan oluşan kısımlarını anlatır. Kurtubî, ilk görüşü (seb'u't-tıval) nass olduğu için tercih eder.

والصحيح الأول لأنه نص