Zemahşerî, ayetteki 'bi' harfinin sıla (fazlalık) olabileceğini, yani 'seni şüphesiz bir gerçekle müjdeledik' anlamına gelebileceğini belirtir. Alternatif olarak bu harfin, Allah'ın sözü ve vaadi olan hak bir yolla müjdelendiğini, yani anne-babasız çocuk yaratmaya kadir olan Allah'ın yaşlı ve kısır bir çiftten de çocuk vermeye kadir olduğunu ifade ettiğini söyler. Ayrıca 'tübeşşirûne' ve 'el-kānitîn/yeknetu' kelimelerinin farklı okunuş (kıraat) biçimlerini de aktarır ve rahmetten ümit kesmenin ancak doğru yoldan sapanlara veya kâfirlere ait olduğunu açıklar.

يحتمل أن تكون الباء فيه صلة ، أي : بشرناك باليقين الذي لا لبس فيه ، أو بشرناك بطريقة هي حق وهي قول الله ووعده ، وأنه قادر على أن يوجد ولدا من غير أبوين ، فكيف من شيخ فان وعجوز عاقر

Bu müfessire göre İbn Abbas'ın görüşü esas alınarak ayetteki 'bi'l-hakk' ifadesi, Allah'ın İbrahim'in sulbünden İshak'ı, İshak'ın sulbünden de Âdem'in sulbünden çıkardığına benzer şekilde peygamberlerin çoğunu çıkaracağına dair kaza ve takdirine işaret eder. Ayrıca metinde İbrahim'e yönelik ümitsizliğe düşme yasağının, onun bu fiili işlediği anlamına gelmediği belirtilir; zira bir şeyden nehyedilmiş olmak, nehyedilenin o fiili işlediğine delalet etmez.

قال ابن عباس : يريد بما قضاه الله تعالى والمعنى : أن الله تعالى قضى أن يخرج من صلب إبراهيم إسحق عليه السلام . ويخرج من صلب إسحق مثل ما أخرج من صلب آدم

Kurtubî bu bölümde ayetin lafzı üzerinden 'el-kânitîn' kelimesinin farklı kıraatlerini ve dilsel köklerini incelemektedir; kelimenin 'قنط يقنط' ve 'قنط يقنط' şeklindeki iki ayrı lugat kalıbından geldiğini, bazı kurranın elifsiz 'القنطين' şeklinde okuduğunu aktarır. Ayrıca çocuktan ümit kesilmesinin aşırı yaşlılıktan kaynaklandığını belirtir.

وقراءة العامة من القانطين بالألف وقرأ الأعمش ويحيى بن وثاب من القنطين بلا ألف وروي عن أبي عمرو وهو مقصور من القانطين

İbn Kesîr'e göre İbrahim, meleklerin kendisine yaşlılığına rağmen çocuk vaadinden ötürü umutsuzluğa (kanâat) düştüğünü ima eden sözlerine karşılık, kendisinin gerçekte umutsuzluğa kapılmadığını, aksine Allah'tan çocuk beklediğini bildirmiştir. Bu tavrı, kendisinin ve karısının yaşlanmış olmasına rağmen, Allah'ın kudret ve rahmetinin bundan çok daha ileri şeylere yeterli olduğunu bilmesine dayanır.

فأجابهم بأنه ليس يقنط ولكن يرجو من الله الولد وإن كان قد كبر وأسنت امرأته فانه يعلم من قدرة الله ورحمته ما هو أبلغ من ذلك

Bu müfessire göre İbrahim'in 'bana yaşlılığım geçmişken mi müjde veriyorsunuz' sözü, hem çocuk doğması durumuna hem de bu halde müjdelenmesine bir hayret ya da inkâr ifadesidir. Melekler ise verdikleri müjdenin kesin gerçekleşecek bir hak olduğunu belirtmiş, İbrahim'in bu hayreti kudrete değil âdete dayandığı için Allah'ın rahmetinden ümitsizliğe düşenlerin sadece doğru yoldan sapanlar olduğu vurgulanmıştır.

أبشرتموني على أن مسني الكبر تعجب من أن يولد له مع مس الكبر إياه، أو إنكار لأن يبشر به في مثل هذه الحالة

Taberî bu ayetteki kıraat farklılığını ele almakta; şehir kıraat âlimlerinin çoğunluğunun elif ile (yani belirli bir okuyuşla) okuduğunu, Yahya b. Vessâb'dan ise farklı bir okuyuşun (القنطين) nakledildiğini belirtmektedir. Kendisi bu ikisi arasında şehir kıraat âlimlerinin okuyuşunu doğru bulmaktadır.

والصواب من القراءة في ذلك ما عليه قراء الأمصار، لإجماع الحجة على