Taberî, ayette geçen 'dâru'l-bevâr' ifadesini 'helak yurdu' olarak açıklar; müşrik kavimlerini bu yurda indirenlerin kimliği hakkında farklı rivayetler nakleder. Bazı rivayetlere göre bunlar Kureyş'in iki büyük kabile grubu (Ehl-i Bedr'in müşrikleri, Mekke halkı) veya Bedir günü müşriklere önderlik edenlerdir. İbn Zeyd'den nakledilen bir görüşe göre ise bu yurt, ahiretteki (cehennem) yurtlarıdır.

وأنزلوا قومهم من مشركي قريش دار البوار، وهي دار الهلاك. يقال منه: بار الشيء يبور بورا: إذا هلك وبطل

Zemahşerî'ye göre 'nimeti küfre değiştirmek' ifadesi, kulların üzerlerine vacip olan şükrü yerine küfür koymaları, yani şükrü küfre çevirip tebdil etmeleri anlamındadır. Ayrıca 'liyudıllû' ifadesindeki lam harfi, sapmanın ve saptırmanın putperestlerin asıl amacı olmamasına rağmen, bu sonucun put edinmenin neticesi olması sebebiyle mecazi bir yakınlaştırma (teşbih ve takrib) yoluyla kullanılmıştır. 'Temettu edin' emri ise, kâfirlerin şehvet arzusuna mutlak itaat eden birinin emrine tabi olmaları gibi, dünya zevkine dalıp başka bir şey tanımadıklarını bildirmektedir.

فإن قلت : الضلال والإضلال لم يكن غرضهم في اتخاذ الأنداد فما معنى اللام قلت : لما كان الضلال والإضلال نتيجة اتخاذ الأنداد ، كما كان الإكرام في قولك : جئتك لتكرمني ، نتيجة المجيء ، دخلته اللام وإن لم يكن غرضا ، على طريق التشبيه والتقريب

Bu ayet Râzî'ye göre Mekke halkı hakkında inmiştir; Allah onları güvenli haremde yerleştirip geniş bir rızık vermiş ve içlerinden Hz. Muhammed'i (s.a.v.) göndermiş, fakat onlar bu nimetin kadrini bilmemişlerdir. Râzî, 'nimeti küfre çevirmelerini' üç şekilde açıklar: şükrü küfre dönüştürmüş olmaları, küfür sebebiyle nimetin kendisinin ellerinden alınıp yerine küfrün kalması, ya da Peygamber ve Kur'an nimetine karşı imanı bırakıp küfrü seçmiş olmaları. İkinci tür kötü amel olarak da Allah'ın onlar hakkında zikrettiği 'helak' anlamındaki durumu zikreder.

نزل في أهل مكة حيث أسكنهم الله تعالى حرمه الآمن وجعل عيشهم في السعة وبعث فيهم محمدا صلى الله عليه وسلم فلم يعرفوا قدر هذه النعمة

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen ifade, müşriklerin ileri gelenlerinin kavimlerini kendilerine tabi kılıp bir yere/duruma sürüklemesiyle ilgilidir. İbn Abbas'a göre bunlar Bedir günü müşriklerin liderleridir ve kendilerine uyanları helake sürüklemişlerdir. 'Dâru'l-bevâr' konusunda İbn Zeyd bunu cehennem olarak, Ali b. Ebî Tâlib ve Mücahid ise Bedir günü olarak yorumlamıştır; el-bevâr kelimesi helak anlamına gelir.

أي أنزلوهم قال بن عباس : هم قادة المشركين يوم بدر أحلوا قومهم أي الذين اتبعوهم قيل : جهنم قاله بن زيد وقيل : يوم بدر قاله علي بن أبي طالب ومجاهد والبوار الهلاك

İbn Kesîr'in aktardığı görüşlere göre 'Allah'ın nimetini küfre çevirenler' ifadesi çeşitli rivayetlerde farklı gruplara işaret eder: İbn Abbas'tan gelen meşhur ve sahih görüşe göre bunlar Mekke müşrikleridir; başka bir rivayette Cübeyle b. el-Eyhem ve ona uyan Araplar kastedilmiştir. Hz. Ali'den nakledilen rivayetlerde de bunların Bedir günü Kureyş kâfirleri veya Kureyş münafıkları olduğu belirtilir. es-Süddî ise bunları Kureyş'in iki kabilesi olan Benî Ümeyye ve Benî Mahzûm olarak açıklamıştır. İbn Kesîr, lafzın anlamının bütün kâfirleri kapsayabileceğini de belirtir; çünkü Allah, Hz. Muhammed'i alemlere rahmet olarak göndermiş, onu kabul edip şükreden cennete, reddedip küfreden ise ateşe girecektir.

والمشهور الصحيح عن ابن عباس هو القول الأول وإن كان المعنى يعم جميع الكفار فإن الله تعالى بعث محمدا صلى الله عليه وسلم رحمة للعالمين ونعمة للناس فمن قبلها وقام بشكرها دخل الجنة ومن ردها وكفرها دخل النار

Beydâvî'ye göre 'Allah'ın nimetini küfre değiştirenler' ifadesi, Mekke halkını işaret eder; Allah onları haremde yerleştirip rızıklarını genişletmiş ve Hz. Muhammed ile şereflendirmişken onlar bu nimeti nankörlükle karşılamış, bu yüzden kıtlık, esaret ve Bedir'de öldürülme gibi cezalara uğramışlardır. Ayrıca Ömer ve Ali'den nakledilen bir görüşe göre bu ifade Kureyş'in iki fasık kolu olan Benî Mugîre ve Benî Ümeyye'yi kastetmektedir; Benî Mugîre Bedir'de cezalandırılmış, Benî Ümeyye ise bir süre daha faydalandırılmıştır.

وعن عمر وعلي رضي الله تعالى عنهما: هم الأفجران من قريش بنو المغيرة وبنو أمية، فأما بنو المغيرة فكفيتموهم يوم بدر، وأما بنو أمية فمتعوا إلى حين.