Zemahşerî'ye göre 'كذلك أرسلناك' ifadesi, Peygamber'in gönderilişinin diğer peygamberlerin gönderilişine üstünlük ve şeref taşıyan bir gönderiliş olduğunu belirtir; kendisi önceki birçok ümmetin ardından gelen son ümmete, hatemü'l-enbiya olarak gönderilmiştir ve kendisine vahyedilen büyük Kitab'ı onlara okusun diye görevlendirilmiştir. Ayrıca bu ümmetin, ortaklardan münezzeh olan Bir olan Allah'ı inkâr eden bir topluluk olduğu belirtilir. Metinde ayrıca bir başka görüş olarak, dağların yürütülmesi, yerin parçalanması veya ölülerin konuşturulması gibi mucizevi bir Kur'an gelse bile bu inkârcıların iman etmeyeceği ihtimali de nakledilir.

أي أرسلناك في أمة قد تقدمتها أمم كثيرة فهي آخر الأمم وأنت خاتم الأنبياء لتقرأ عليهم الكتاب العظيم الذي أوحينا إليك

Kurtubî bu ayette geçen 'fûm' kelimesinin anlamında dilciler arasında ihtilaf bulunduğunu aktarır; kimileri sarımsak (bâ ile fâ'nın sevesi olarak sevesi olduğunu) söylerken, İbn Abbas ve müfessirlerin çoğu ile Nahhâs bunun buğday olduğunu tercih etmiştir, ayrıca humus veya ekmek yapılan her tahıl anlamına geldiği de nakledilmiştir.

وقيل : الفوم الحنطة روي عن بن عباس أيضا وأكثر المفسرين واختاره النحاس قال : وهو أولى ومن قال به أعلى وأسانيده صحاح وليس جويبر بنظير لروايته

İbn Kesîr'e göre bu ayette kastedilen 'onlar' peygamberin kendi içinde gönderildiği ümmettir; bunlar Rahmân ismini kabul etmeyip Allah'ı bu isimle vasıflandırmaktan kaçınmışlardır. Bu duruma delil olarak Hudeybiye günü müşriklerin 'Bismillahirrahmanirrahim' yazılmasına itiraz edip 'Rahmân ve Rahîm ne demek bilmiyoruz' dedikleri olayı zikreder. Ayetin ikinci kısmı ise buna karşılık peygamberin, kendisi inkâr edilen o Rab'be iman ettiğini, O'nun rububiyet ve ulûhiyetini kabul edip yalnızca O'na döneceğini ifade ettiğini belirtir.

ولهذا أنفوا يوم الحديبية أن يكتبوا بسم الله الرحمن الرحيم وقالوا ما ندري ما الرحمن الرحيم قاله قتادة والحديث في صحيح البخاري

Beydâvî'ye göre bu ayet, önceki peygamberlerin gönderiliş şeklinin senin gönderilişinle aynı olduğunu; senin de geçmiş ümmetler gibi bir ümmete gönderildiğini, dolayısıyla bu gönderilişin şaşılacak bir şey olmadığını bildirir. Kavmin, kendilerine rahmeti ihata eden ve her şeyi kapsayan Rahman'ı inkâr etmektedir; bu da O'nun nimetlerine, özellikle Resul göndermesine ve Kur'an'ı indirmesine karşı nankörlüktür. Bir görüşe göre ayet, Mekke müşriklerinin 'Rahman'a secde edin' denildiğinde 'Rahman nedir?' demeleri üzerine inmiştir.

وهم يكفرون بالرحمن وحالهم أنهم يكفرون بالبليغ الرحمة الذي أحاطت بهم نعمته ووسعت كل شيء رحمته، فلم يشكروا نعمه وخصوصا ما أنعم عليهم بإرسالك إليهم

Taberî bu ayeti Hudeybiye Sözleşmesi olayına bağlar; Kureyş müşrikleri 'er-Rahman' ismini tanımadıklarını söyleyip yazılmasına itiraz etmiş, Hz. Peygamber sahabesinin karşı koyma isteğine rağmen onların istediği şekilde yazılmasına izin vermiştir. Ayrıca ayetteki şart cümlesinin cevabının, muhatapların maksadı anlamasına güvenilerek hazif edildiğini, bunun Arap dilinde yaygın bir üslup olduğunu belirtir.

فقال أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم: دعنا يا رسول الله نقاتلهم فقال: «لا، ولكن اكتبوا كما يريدون، إني محمد بن عبد الله»

Râzî'ye göre Peygamber, kendisinden önce gelen ümmetlerin en sonuncusu olan bir ümmete gönderilmiştir ve kendisi de peygamberlerin sonuncusudur. Ayette geçen kâfirlerin 'Rahmân'a küfretmesi konusunda iki görüş nakledilir: bazılarına göre onlar Allah'a bu ismin verilmesini inkâr etmişlerdir, Allah'ı inkâr etmemişlerdir; kâdî ise onların bizzat Allah'ı inkâr ettikleri görüşünü zâhire daha uygun bulmuştur.

قال القاضي : وهذا القول أليق بالظاهر ، لأن قوله تعالى يقتضي أنهم كفروا بالله