Taberî, ayette geçen 'ahdi bozmamak' ifadesini, Allah'a karşı verilen sözden dönmemek, O'nun emrettiğinin dışında davranmamak ve yasakladığı şeye yönelmemek şeklinde açıklar. Bu konuda ehl-i te'vilin görüşünün kendi görüşüyle uyumlu olduğunu belirtir ve Katade'den nakille ahdin bozulmamasının önemine dair bir rivayet aktarır.

ولا يخالفون العهد الذي عاهدوا الله عليه إلى خلافه، فيعملوا بغير ما أمرهم به، ويخالفوا إلى ما نهى عنه

Zemahşerî'ye göre bu ifade, üzerlerine aldıkları ve kabul ettikleri hiçbir ahdi bozmadıklarını anlatır; bu, Allah'a imanı ve kendileriyle Allah arasında veya kendileriyle kullar arasındaki diğer bütün ahitleşmeleri kapsar. Böylece önce özel bir husus zikredilmiş, sonra genel bir ifadeyle bu genişletilmiştir.

ولا ينقضون كل ما وثقوه على أنفسهم وقبلوه : من الإيمان بالله وغيره من المواثيق بينهم وبين الله وبين العباد ، تعميم بعد تخصيص

Bu müfessire göre 'ahd' kavramı üç şekilde açıklanabilir: İbn Abbas'a göre bu, insanların Âdem'in sulbünde bulundukları sırada Allah'ın kendilerinden aldığı ahiddir; ayrıca akıl veya nakil delili ile sabit olan her şey bu ahde dahildir. Ahdin karşılığı olan mîsâk ise ya kulun kendi seçimiyle üstlendiği ibadetleri (nezir gibi) ya da rubûbiyet-ubûdiyet ahdini yahut önceki kitaplarda geçen Hz. Muhammed'in nübüvvetine iman yükümlülüğünü ifade eder. Ahde vefa göstermek, emredilenlerin tümünü yapmayı, yasaklardan tamamen kaçınmayı, muamelelerde akidlere sadakati ve emanetleri eda etmeyi kapsayan geniş bir mükellefiyettir.

قال ابن عباس رضي الله عنهما : يريد الذي عاهدهم عليه حين كانوا في صلب آدم وأشهدهم على أنفسهم : مبتدأ : كل ما قام الدليل عليه . ويصح إطلاق لفظ العهد على الحجة بل الحق أنه لا عهد أوكد من الحجة

Kurtubî'ye göre bu ayet, akıl sahiplerinin (ulü'l-elbâb) vasfından biridir; onlar Allah'a verdikleri ahdi yerine getirenlerdir. Ahid kelimesi cins isim olup Allah'ın kullarına emrettiği tüm emir ve nehirleri, farzları ve kaçınılması gereken günahları kapsar. Bu ahdin, Allah'ın kullarıyla Âdem'in sırtından çıkardığında aldığı misak olabileceği, ya da akıllara yerleştirilmiş tevhid ve nübüvvet delilleri olabileceği belirtilmiştir; ayrıca Ebu Hamza el-Horasânî kıssasıyla tevekkül ve ahde vefa konusu örneklendirilmiş, İbnü'l-Arabî ve Ebü'l-Ferec el-Cevzî arasında bu kıssanın tevekkül açısından doğru yorumu tartışılmıştır.

هذا من صفة ذوي الألباب أي إنما يتذكر أولو الألباب الموفون بعهد الله والعهد اسم للجنس أي بجميع عهود الله وهي أوامره ونواهيه التي وصى بها عبيده

İbn Kesîr, ayette anlatılan güvenilirlik/emanet sıfatının zıddının nifak olduğunu belirtir; münafığın alameti olarak konuşunca yalan söylemesi, söz verince yerine getirmemesi, kendisine bir şey emanet edilince ihanet etmesi gibi özellikleri hadislerden aktararak açıklar.

آية المنافق ثلاث إذا حدث كذب وإذا وعد أخلف وإذا ائتمن خان

Beydâvî'ye göre ayetteki soru edatı, Rabbinden indirilenin hak olduğunu bilip icabet eden kimse ile kalp gözü kör olup basiret sahibi olmayan kimse arasında herhangi bir benzerlik şüphesi taşınmasını reddetmek içindir. Bu gerçeği ancak alışkanlığa uymaktan ve vehme kapılmaktan arınmış akıl sahipleri (ulu'l-elbâb) düşünüp anlar. Bu akıl sahipleri, Allah'a karşı üstlendikleri ahdi (rububiyetini kabul etme sözü veya kitaplarda verilen ahid) yerine getiren ve insanlar ile Allah arasındaki bağları bozmayan kimselerdir; bu ifade önceki özel niteliğin ardından gelen genel bir ifadedir.

أفمن يعلم أنما أنزل إليك من ربك الحق فيستجيب. كمن هو أعمى عمى القلب لا يستبصر فيستجيب، والهمزة لإنكار أن تقع شبهة في تشابههما بعد ما ضرب من المثل.