Taberî, 'فضحكت' ifadesinin anlamı üzerine birden fazla görüş nakleder: bir grup bunu hayız (ay hali) olarak yorumlar, başka bir grup korkudan kurtulmanın sevinci olarak açıklar, bir başka grup ise Lût kavminin başına gelecek azaptan habersiz gafletlerine şaşırma (taaccüb) anlamı verir. Taberî kendisi bu son görüşü tercih eder; çünkü bu ifade, İbrahim'e 'korkma, biz Lût kavmine gönderildik' sözünün hemen ardından gelmiştir ve korkma sözünden gülmeye/şaşırmaya bir gerekçe yoktur, dolayısıyla şaşırma Lût kavminin durumuna dairdir.

وأولى الأقوال التي ذكرت في ذلك بالصواب قول من قال: معنى قوله: «فضحكت» : فعجبت من غفلة قوم لوط عما قد أحاط بهم من عذاب الله وغفلتهم عنه.

Kurtubî bu ayette Sâre'nin yaşlılığını ve kısırlığını dile getirişini dilbilimsel açıdan ele alır; 'aciz' ve 'acûz' kelimelerinin yaşlılığa (sinnde ilerlemeye) delalet ettiğini, ayrıca 'şeyhâ' kelimesinin hal olarak nasb edildiğini açıklar. Mücahid ve İbn İshak'tan nakille Sâre'nin doksan dokuz veya doksan yaşında olduğu, İbrahim'in ise yüz yirmi ya da yüz yaşında olduğu rivayet edilir.

قال مجاهد : كانت بنت تسع وتسعين سنة وقال بن إسحاق : كانت بنت تسعين سنة

Beydâvî'ye göre İbrahim'in karısının şaşkınlığı, çok yaşlı bir kadının doğurmasının aklen imkânsız olması değil, alışılagelen âdete aykırı olmasından kaynaklanmaktadır. Melekler onu bu tepkisinden dolayı kınamışlardır, çünkü peygamberlik evine ve mucizelerin iniş yerine mensup olanlar için âdet dışı hallerin görülmesi şaşılacak bir şey değildir; ayrıca 'ehl-i beyt' ifadesi tahsis amacıyla medih veya nida üzere mansubdur.

وهو استعجاب من حيث العادة دون القدرة