Taberî'ye göre bu ayet, insanın kendisine bolluk ve nimet verildiğinde 'sıkıntı ve darlık benden gitti' diyerek şımarıp övünmesini anlatır. İnsan dünyada elde ettiği genişlik ve refahla böbürlenir, bunun getirdiği zorlukları ve sıkıntıları unutur, kalıcı olan nimeti ve sürekli sevinci aramayı bırakır. Ardından Allah, bu iki vasıfla (şımarıklık ve övünme) nitelendirdiği insan türünden sabredip iyi işler yapanları istisna etmiştir; bu istisnanın cevazı 'insan' kelimesinin cins ve cemi anlamı taşımasından kaynaklanır.

يقول تعالى ذكره: إن الإنسان لفرح بالنعم التي يعطاها مسرور بها فخور، يقول: ذو فخر بما نال من السعة في الدنيا، وما بسط له فيها من العيش، وينسى صروفها ونكد العوائص فيها، ويدع طلب النعيم الذي يبقى والسرور الذي يدوم فلا يزول

Zemahşerî bu ifadeyi, kişinin başına gelen musibetlerden ötürü aşırı sevinç ve şımarıklığa (bataran) kapılmasını, Allah'ın kendisine tattırdığı nimetler karşısında insanlara karşı böbürlenip övünmesini (fahûr) anlatmaktadır. Ona göre bu kişi, sevinç ve övünmeye kapılmış olması sebebiyle şükrü ihmal etmiştir.

أي المصائب التي ساءتني أشر بطر { فخور } على الناس بما أذاقه الله من نعمائه ، قد شغله الفرح والفخر عن الشكر

Kurtubî'ye göre ayette geçen nimet ifadesi sağlık, bolluk ve rızıkta genişliği; kötülük ifadesi ise sahibine sıkıntı veren zarar ve fakirliği ifade eder. İnsan kendisine ulaşan genişlikle şımarıp övünür ve bu nimet üzerinde Allah'a şükretmeyi unutur. Bu davranış 'fahûr' (çok övünen, böbürlenen) kelimesiyle mübalağa yoluyla ifade edilmiştir.

أي يفرح ويفخر بما ناله من السعة وينسى شكر الله عليه يقال : رجل فاخر إذا افتخر وفخور للمبالغة

Bu müfessire göre ayet, insanın nimete kavuştuğunda kendi kendine sevinip böbürlenerek başkalarına karşı gurura kapılmasını, kendisine bir sıkıntı dokunduğunda ise ümitsizliğe düşüp bundan sonra hiçbir hayrın kendisine gelmeyeceğini zannetmesini anlatmaktadır. Nimet halinde 'artık bana ne bir sıkıntı ne bir kötülük dokunur' düşüncesiyle şımarma, darlık halinde ise tam bir çaresizlik hissi söz konusudur.

أي يفرح في نفسه ويفخر على غيره وإذا أصابته شدة قنط وأيس أن يحصل له بعد ذلك خير بالكلية

Beydâvî'ye göre insanın nimet karşısındaki nankörlüğü ve şükürden gafil kalışı en küçük şeyde bile ortaya çıkar; bu yüzden ayette 'iz-âka' (tattırma) ve 'mess' (dokunma) gibi hafif temas ifade eden kelimeler kullanılmıştır. Bu dünyada tadılan nimet ve musibetler, âhirette tadılacak olanların bir örneği (numunesi) gibidir. Sabreden ve iyi işler yapanlar bu genel insan tabiatının istisnasıdır; onlara mağfiret ve büyük mükâfat (cennet) vardır.

وفي لفظ الاذاقة والمس تنبيه على أن ما يجده الإنسان في الدنيا من النعم والمحن كالأنموذج لما يجده في الآخرة، وأنه يقع في الكفران والبطر بأدنى شيء لأن الذوق إدراك الطعم والمس مبتدأ الوصول