Taberî'ye göre bu ayet, Hz. Peygambere hitaben Allah'ın kendisine bir sıkıntı veya bela verdiğinde bunu O'ndan başka kimsenin gideremeyeceğini, bir hayır veya nimet murad ettiğinde de bunu kimsenin engelleyemeyeceğini bildirir. Zarar ve fayda vermek yalnızca Allah'ın elindedir, müşriklerin taptığı ilahların ve ortakların bunda hiçbir etkisi yoktur. Ayrıca Allah dilediği kulunu sıkıntı veya rahatlıkla sınar, tövbe edip ona yönelenlerin günahlarını bağışlayan ve iman edip itaat edenleri esirgeyen bir Rab'dir.

وإن يصبك الله يا محمد بشدة أو بلاء، فلا كاشف لذلك إلا ربك الذي أصابك به دون ما يعبده هؤلاء المشركون من الآلهة والأنداد.

Zemahşerî bu pasajda 'meşiyye' (dileme/isteme) kavramının, maslahat çerçevesinde bir dileme olduğunu vurgular ve fiilin muhataplara (kavme) isnad edilmesinin, peygamberin onlara yönelik nasihat ve şefkatinden kaynaklandığını açıklar. Peygamberin ifadesi, kendisine iftira suçlaması isabet etse dahi, onların kendisine hiçbir fayda sağlayamayacaklarını bildirerek onları uyarmak ve hakikate yöneltmek amacı taşımaktadır.

فإن قلت : فما معنى إسناد الفعل إليهم في قوله تعالى : فلا تملكون لي ؟ قلت : كان فيما أتاهم به النصيحة لهم والأشفاق عليهم من سوء العاقبة وإرادة الخير بهم

Bu metin, Allah'ın 'el-Vedûd' isminin anlamları üzerinde durur ve bunun kullarına karşı sevgisi, onların günahlarını örtüp bağışlaması ve onlara müjde ile muhabbet göstermesi anlamına geldiğini nakleder. Ayrıca 'Vedûd'un 'hiç çocuğu olmayan' anlamına gelebileceği, böylece bağışlamasının bir bedel ya da evlat sevgisiyle değil, salt lütuf olduğu görüşü de zikredilir. Son olarak 'Vedûd'un 'mevdûd' (sevilen) anlamında olup, Allah'ın salih kulları tarafından sevildiği yorumu da aktarılır.

وروى الضحاك عن بن عباس قال : كما يود أحدكم أخاه بالبشرى والمحبة وعنه أيضا الودود أي المتودد إلى أوليائه بالمغفرة وقال مجاهد الواد لأوليائه فعول بمعنى فاعل

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kendisine tövbe edip tevekkül eden herkes için, işlenen günah şirk bile olsa, Allah'ın tövbeyi kabul edeceğini bildirmektedir. Ayet, kullara tövbe ve dönüşe teşvik mahiyetindedir; tüm bu geçmiş günahlara rağmen kişi dönüp tövbe ederse Allah'ın onu affedeceği, günahını bağışlayacağı ve merhamet edeceği vurgulanmaktadır.

أي لمن تاب إليه وتوكل عليه ولو من أي ذنب كان حتى من الشرك به فإنه يتوب عليه

Râzî'ye göre âyet, zarar ve hayrın Allah'ın kudreti ve kazasıyla gerçekleştiğini, kimseye şer takdir ederse onu Allah'tan başka kimsenin kaldıramayacağını, hayır takdir ederse de onun fazlını geri çeviremeyeceğini gösterir. Ayrıca metne göre âyetteki üslup, hayrın bizatihi murad edildiğini, şerrin ise ancak arizî olarak (bir başka şey için vesile olarak) murad edildiğini ortaya koyar; çünkü zarardan bahsedilirken istisna zikredilmiş, hayırdan bahsedilirken ise def edilmesinden söz edilmemiştir.

لأن الاستثناء من النفي إثبات

Beydâvî'ye göre âyet, Allah'tan başkasına kendiliğinden fayda ya da zarar veremeyecek şeylere dua edilmemesini, aksi halde bunun zulüm sayılacağını bildirir. Ayrıca ayet, hayrın 'irade' ile zararın ise 'mess' fiiliyle ifade edilmesinden hareketle, hayrın Allah tarafından bizatihi murad edildiğine, zararın ise doğrudan kastedilmeksizin insana dokunduğuna işaret eder. 'Fadl' kelimesinin zamir yerine kullanılması da Allah'ın kullarına verdiği hayrın onların bir hak talebi olmayıp Allah'ın lütfu olduğunu göstermektedir.

للتنبيه على أن الخير مراد بالذات وأن الضر إنما مسهم لا بالقصد الأول